| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
صدای برخورد موجهای آرام به ساحل ِ شبِ دریا صدای ریختن چای تازه دم در فنجان از فاصلهای چند سانتی صدای سوختن هیزمهای ریز و خشک در آتشی سرخ و صدای برگشتن فوارهای اوج گرفته توی حوض و سرریز شدن توی پاشویه هیچکدام به پای تو نمیرسند، وقتی که میخندی، یا آرام نجوا میکنی گاهی آنقدر دریایی، که حوالی لبهایت صدای مرغهای دریایی شنیده میشود.
پ.ن:
|
|
+
یکشنبه بیست و هشتم مهر 1387 (ف.آ)
|
|
دستانِ تو گونههای مرا نرم میکشد و قلممو در چشمهای من مکث میکند دست تو میرقصد گیسوانم پریشان میشود سرخ را که برمیداری لبهایم میخندد سایه میزنی نگاهم نافذ میشود؛ تو میچرخی و من نیمهکاره میمانم در نقاشی بعدی تو مرا کامل میکنی: خودت را کنار من...
پ.ن: يك آسمان رنگ و ترانه آوردهام تا در طبیعت حضورت بنشینم طرحی از انعکاس صدایت که میکشم اشکهایم شره میکند رنگ رنگ... دامن سفیدت را بالا میگیری تا از رودخانه عبور کنی صدایت را سنگریزهها دست به دست میکنند آهسته قلم موی بغضم را در هجوم عبورت میشویم و بوم نقاشی ناتمام را به خانه میبرم... دیوارهای اتاق بهت زدهام پر از طرح تنهایی من در طبیعت توست! آه...
|
|
+
شنبه بیست و هفتم مهر 1387 (ف.آ)
|
|
نگاه که میکنی: حس خاک تشنهای را دارم که باران به خوردش میرود سرشار میشوم از جنونی روشن و خدا میداند که هشیار، هشیار هذیان میگویم؛ جنگل میشوم انعکاس چشمانت میشود معبر بادهای پر جنجال؛ درمیانهی این شورِ شرر وار تمام وجودم میشود عصیانی سرشار؛ تمام واژههای گم شدهی شعرم سوار بال پرستوها از قطبهای یخ زدهی دل باز میگردند؛ نگاهم که میکنی: پروانههای احساس میسوزند به آتش درونم نگاهم که میکنی آه جانِ دلم.... راستی.... آبی! عینکت را بردار! ... دلی ... |
|
+
پنجشنبه بیست و پنجم مهر 1387 (ف.آ)
|
|
همایون که بخواند، شیر و قهوه هم که باشد، ... خانه آرام، و دلم که اینچنین به بودنت قرص، مثل امشب میشود هوایم خودم را از حلقوم پیراهن چرکِ بیکسی بیرون میکشم، مثل یونس از دهان ماهی، و پردهها را کنار و تمام شب میشود رنگ لبخند کجِ تو که گاهگاهیست، فقط... نفسها سبکتر میخرامند در مجرای نای هوا لطیف مثل صبح کوهستان انگشتهام جوانه میزنند تیکتاکِ ساعت هم، حتی، مهربان گونههام سرخاب سرخود، لبها رنگِ ترش انار و مثل برگهای پاییز امسال که سفت سفت چسبیدهاند به تنِ درخت میچسبم به خیالِ تو، آنوقت تصور میکنم تو مردی هستی خالی از سکنه و من زنی هستم دلنشین! چون کودکی بازیگوش، شیرین زبان، که میتوانم تو را تا نیمه شب توی خیابان پهلوی با خودم راه ببرم به جستجوی یک رویای وانیلی تا دم ِِ درِ زمستان ... وای که امشب چقدر خوشبختم از سمفونی بینظیر حضور جانانهای
|
|
+
سه شنبه بیست و سوم مهر 1387 (ف.آ)
|
|
شهر ویرانهی رفتن، که از مردم چشمهای تو به سیاه چشمهای من، سرازیر میشود از درون فرو میریزم کسی در سپیدِ چشمانت
میسوزد، سوسو میزند،
شعلهی آتش غم،
ستارههاي سربي اشك... سرت میچرخد سمت در رد نگاهت کماکان باقی و دستی پاهایت را میکشد که معلوم کند رفتنت اجباری... فریاد ناهنجار لولای در متمم نگاهت، محزون: "مهربانم من رفتم" ته نشین میشود آوایی بر حنجرهی بیجانم و سکوت، اولین رخنهی تنهایی
آآآآخخخخ... حتی جیرجیرک هم جییییررر و "جیم ِ" هر جیر یادم میاندازد: جذام جای خالیات امروز و فردا برگ و ریشهام را خواهد خورد باز دهنم طعم شعر میگیرد، و نوشتن حرفی پنهانی: ـ نگاه که میکردی در خودم میمردم چشمهایت مگر خاکِ مرده میپاشید روی بودنم ؟ـ
تقدیم به نرگسی که روزگارش این روزها بوی رفتن گرفته...
|
|
+
سه شنبه بیست و سوم مهر 1387 (ف.آ)
|
